خرده جنایت!...

اگه آدم ميخواد از همه چيز مطمئن باشه،بايد به روابط کوتاه مدت اکتفا کنه.روابط راحت،آشنا،بی د غدغه،با يک آغاز مشخص، يک وسط مشخص،و يک انتها. يک راه مشخص با مراحل کاملا واضح و تعيين شده:اولين لبخند که ردو بدل ميشه،اولين قهقهه، اولين شب،اولين جرو بحث،اولين آشتی،اولين کسالت،اولين سوء تفاهم،اولين جدائی ، دومين،سومين، بعدشم جدائی واقعی.بعدش آدم دوباره شروع ميکنه.همون بساطو ولی با يک آدم ديگه. بهش ميگن يک زندگی پرماجرا. ولی در واقع يک زندگی بی ماجراست. يک زندگی فهرست گونه.,و مطمئن.

 

عشق و عاشقی کار غير عاقلانه ای است،يک آرزوی واهيه که تنها توجيهش، خودشه.

 

...آدم هيچوقت اعتماد نَ "داره". اعتماد ،مالکيت پذير نيست،بلکه در اختيار کسی قرار ميگيره.آدم اعتماد"می کنه".

 

و ما آدما برای اينکه در جايگاه تماشاچی و قاضی قرار بگيريم از عشق توقع داريم. در حالي که اين عشقه که از ما توقع داره. تو ميخوای که بهت ثابت کنه وجود داره.چه اشتباهی!! اين تويی که بايد ثابت کني که اون وجود داره..... چطوری؟... با اعتماد کردن.

 

 

 

                                          از نمايشنامه "خرده جنايت های زنا شوهری"

 

                                                   نوشته" اريک امانوئل اشميت.

 

                                                                                                      همين.